پرازاحساس چرت و پرتم ... پرازهيجان هاي مسخره ...  سروصداها ي بلند ومبهم وتكراري ... پر از خنده هاي  كشدار و بد مزه ... تصاوير درهم وبرهم كه به من  پوزخند ميزنند ...  توي سرم صف بستند آدمهايي كه دوست داشتنشان ممنوع شد ... تكه تكه هاي ترس و خجالت و غرور هاي احمقانه ، عصبانيت هاي بد موقع ... حرف هاي نزده ... پر از زمين خوردن و شكستن ، تكه تكه ي رويا هاي جمع شده ،  ، آرزوهاي ويرايش شده ... ذوق هاي خاموش شده ... لبخند هاي ماسيده ... خيالبافي هاي رشته رشته ... قول هاي كوچك فراموش شده ... آتشفشان هاي  دفن شده ... حس هاي مسدود شده ...

 اينها سنگينند ... براي يك كولي زيادي سنگينند ... خستگي و بيخوابي دارند ... با خودم هر روز بكشمشان كجا ... ؟! يا درست ميشوند و راه ميوفتند يا خراب ميمانند و چال ميشوند كف اقيانوس ِامشب .

نوشته شده توسط نوشا در سه شنبه ۲۴ بهمن ۱۳۹۶ |
 
خوبيم يا خوب ميشيم يا عادت ميكنيم يا فراموش ميكنيم يا بزرگ ميشيم ... بالاخره تموم ميشيم ، فقط بايد صبر كنيم.

نوشته شده توسط نوشا در دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶ |
فرحبد عزيزم نميدونم از جايي كه تو هستي تا من چند لايه فاصله هست ، نميدونم الان بالاي سرمي و تو تاريكي اتاقم داري اشكامو ميشماري يا تو باغ دانايي داري با معشوقت ميرقصي و پاك منو از يادت بردي ... چند ساعت پيش فكر ميكردم ديگه دلم براي كسي تنگ نميشه تا اينكه يهو عكستو ديدم .يادم اومد كه اساسا ديگه ندارمت . نميدونم دنيا يعني جاي خوبي كه من رو باهات دوست كرد يا جاي بدي كه تو رو ازم گرفت ... ولي دنيا يعني جايي كه من الان نميدونم چه مهره هايي دارم و كدومشو بايد تكون بدم و هيچ كس به جز تو نميفهمه چي ميگم و تو رو هم ندارم ... خيلي دلم ميخوادت . براي همه ي اجزاي ظاهري و باطني شخصيتت دلم تنگ شده. خود خود خودت ... تا وقتي پشت شيمي درماني از همه جا بيخبر حالتو ميپرسم بگي توووووپ ! با هم كارتون ببينيم و ماشين بازي كنيم ... با هم به حرفاي ليدا گوش كنيم كه از تو و خاطراتش با تو تعريف ميكنه ،   نسكافه بخوريم گپ بزنيم ... من نفهمم چي ميگي و تو انقدر لب بزني و خس خس كني تا من بالاخره بفهمم . چرا هيچ كس مثل تو نيست ؟!  هيچ كس سوت سوتك گلي درست نميكنه بذاره خشك شه به بقيه هديه بده...  كاش فقط يه بار ديگه محكم محكم بغلت ميكردم بعد ميرفتي  ... 

-ديشب نصفه هاي شب-

نوشته شده توسط نوشا در جمعه ۶ بهمن ۱۳۹۶ |